ΕΠΟΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ (ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ)

http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=8478&tsz=0&act=mMainView

Το αιώνια χαμένο πρόσωπο του Μιγκέλ ντε Θερβάντες

Μπορεί να είναι νεκρός εδώ και τέσσερις σχεδόν αιώνες, όμως ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς που... γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, καταφέρνει να βρίσκεται ακόμη στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της πατρίδας του.

Μια ομάδα Ισπανών αρχαιολόγων έχουν θέσει ως στόχο τους να βρουν πάση θυσία την τελευταία κατοικία του Θερβάντες ώστε να καταφέρουν αναπλάσουν το πραγματικό του πρόσωπο. Αυτό σκοπεύουν να το πραγματοποιήσουν χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες που θα τους δώσουν τα χαμένα –προς το παρόν- οστά του.

Το πρόσωπο του δημιουργού του «Δον Κιχώτη» παραμένει ένα αιώνιο μυστήριο καθώς το μοναδικό γνωστό πορτραίτο του το είχε φιλοτεχνήσει ο ζωγράφος Χουάν ντε Χουαρέγκουι 20 χρόνια μετά τον θάνατό του.

Η ομάδα ερευνητών, η οποία χρηματοδοτείται από το ισπανικό υπουργείο Πολιτισμού, φιλοδοξεί να έχει φέρει σε πέρας την αποστολή της μέχρι το 2016. Έτσι, το αληθινό πρόσωπο του Θερβάντες θα αποκαλυφθεί ακριβώς 400 χρόνια μετά από τον θάνατό του, στις 23 Απριλίου του 1616.

Την ίδια ακριβώς ημέρα είχε φύγει από τη ζωή κι ένας ακόμη συγγραφέας που μπήκε στο πάνθεον της Τέχνης, ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Η έρευνα πρόκειται να ξεκινήσει από ένα γυναικείο μοναστήρι της Μαδρίτης στο οποίο ήταν μοναχή η κόρη του Θερβάντες, Ισαβέλα Σααβέντρα. Η μονή αυτή εγκαταλείφθηκε προσωρινά το 1673 προκειμένου να πραγματοποιηθούν εργασίες αναστήλωσης.

Η Σααβέντρα, φεύγοντας, πήρε μαζί της τα οστά του πατέρα της όμως τα επέστρεψε όταν το τάγμα των καλογραιών μπόρεσε να επανεγκατασταθεί στο μοναστήρι. Τα οστά φαίνεται πως ενταφιάστηκαν εκ νέου στην αναστηλωμένη πλέον μονή. Αρχαιολόγοι και ιστορικοί θα ψάξουν κάθε σπιθαμή του μοναστηριού καθώς τα απομεινάρια του συγγραφέα θα μπορούσαν να έχουν ταφεί οπουδήποτε.

Στο έργο πάντως της αναγνώρισης πρόκειται να τους βοηθήσει ο ίδιος ο Θερβάντες μέσω των χαρακτηριστικών σημαδιών που θα φέρει ο σκελετός του. Αυτά, τα είχε αποκτήσει όταν τραυματίστηκε από οθωμανικά πυρά κατά τη διάρκεια της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου (7 Οκτωβρίου 1571).

Πρόκειται για δύο σοβαρά τραύματα στο στέρνο και μια μερική αναπηρία στο αριστερό χέρι. Αν ο σκελετός παρουσιάσει αυτά τα χαρακτηριστικά, τότε οι ερευνητές θα είναι πλέον σίγουροι πως βρήκαν επιτέλους τον Θερβάντες.

Εκτός από την ανάπλαση του προσώπου του όμως, η επιστημονική ομάδα θα μπορέσει παράλληλα να ρίξει φως και στα πραγματικά αίτια του θανάτου του. Έτσι, ένα ακόμη από τα μυστήρια που περιβάλλουν τον Μιγκέλ ντε Θερβάντες πρόκειται να λυθεί.

θανάσης Παπακωνσταντίνου "ο ελάχιστος που είναι μέγιστος"

Θα καταθέσω κι εγώ την άποψή μου για τον ελάχιστο εαυτό, που στα δικά μου τα αυτιά ο δίσκος αυτός δεν είναι καθόλου ελάχιστος αλλά μέγιστος,είναι η πρώτη φορά που δεν μπορώ να ξεχωρίσω καποιο τραγούδι από τον δίσκο του Θανάση ακόμη και μετά από 5 μήνες κυκλοφορίας του δισκου, οφείλω να ομολογήσω ότι μου έδωσε την χαρά να βιώσω κάτι πρωτόγνωρο για τα σημερινά δεδομένα της ελληνικής μουσικής,παίρνοντας στα χέρια μου το cd και μετά από πολλές ακροάσεις και αναγνώσεις συνειδητοποίησα ότι έχω στα χέρια μου μια ποιητική συλλογή, ενα "διαμάντι", νομίζεις ότι  έχεις στα χέρια σου ένα  βιβλίο και όχι cd,  σε  αυτό βοηθάει βεβαία και η καλά προσεγμένη επίφαση του δίσκου που σε οδηγεί να καταλήξεις σε αυτό το συμπέρασμα,ενα άλλο επίσης στα συν του Θανάση είναι ότι δεν επαναλαμβάνεται ακόμη και μετά από τόσες δισκογραφικές δουλείες και δεν κουράζει καθόλου τα αυτιά του ακροατή, απλά  νιώθεις τυχερός γιατί διαπιστώνεις να διακατέχει τον καλλιτέχνη μια ευαισθησία. Τέλος θα πω  ότι  η δουλειά αυτή είναι υπέρτατη μορφή ποίησης. Θανάση σε ευχαριστώ που υπάρχεις!

Τα σέβη μου!

sancho 003 "Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ"

Θα σας γράψω μια άποψη για την μουσική των sancho 003 σαν να είμαι εγώ αλλά δεν θα είμαι εγώ, τον Δεκέμβριο γνώρισα ένα χορευτή μετά είδα μια παράσταση όπου συμμετείχε  ο  χορευτής και έπειτα  πήγα και άκουσα τους sancho 003, όταν το live έλαβε τέλος και ενώ είχα έρθει πρώτη φορά σε επαφή με την μουσική τους συνάντησα εμένα που δεν ήμουν εγώ,όταν με ρώτησα αν μου άρεσαν τα παιδιά μου απάντησα ότι  όταν ακούς τους sancho 003 νομίζεις ότι γυρνάς απ το πουθενά,τα πάντα έχουν σταματήσει ακριβώς μετά το live,έχεις χάσει την μνήμη σου,το μόνο που θυμάσαι είναι ο ήχος εκείνης της μουσικής που για χάρη της έχεις ξεχάσει τα πάντα.Όλο αυτό βέβαια αποκτά μια όμορφη γοητεία γιατί σε κάνει να πιστεύεις ότι η μουσική ευτυχώς ακόμη δεν έχει χάσει τα “φτερά” της, και ελπίζεις στο μεγάλο πέταγμα  γιατί όπως έλεγε και ο Beethoven: τα λόγια αλυσοδέθηκαν, μα οι ήχοι ευτυχώς είναι ακόμα ελεύθεροι.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου καλοκαιρι 2011

Εδώ δεν ανεβάζουμε τραγουδια απο συναυλίες αλλα αφου πήγαμε στην συναυλία του Θανάση(γιατί για εμάς είναι θανάσης )δεν ήταν εφικτό να μην σχολιάσουμε αυτό που εμείς εισπράξαμε, από μουσικής πλευράς η επιλογή τραγουδιών  του Θανάση και των αλλων παιδιών μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις,Εκείνο που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν το όπτικο μέρος της βραδυάς όπου ηταν έκδηλη η εναγώνια προσπάθεια του δημιουργού να στηλιτευσει την σαθρή περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής και να δωσει τέλος στην ατέρμονη καπηλευση της ανθρώπινης νοημοσύνης απο τα μμε.Καλή συνέχεια Θανάση μας!

Στο "σφυρί" το πατρικό σπίτι του Κωστή Παλαμά

 

Στο «σφυρί» βγαίνει το πατρικό σπίτι του μεγάλου μας εθνικού ποιητή, Κωστή Παλαμά.

Για χρόνια οι Αρχές το είχαν αφήσει να ερημώσει και κανείς (ούτε η Πολιτεία αλλά ούτε και οι ιδιοκτήτες) δεν κίνησε τις απαραίτητες διαδικασίες ώστε το πατρικό του να χαρακτηριστεί ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς.

Έτσι, σύμφωνα με το dete, ένα μεσιτικό γραφείο αποφάσισε να βρει νέους αγοραστές για το ιστορικό πατρικό, η αξία του οποίοι ανέρχεται στο 1,5 εκατομμύριο ευρώ!

Το μόνο που θυμίζει τον ιστορικό χαρακτήρα αυτού του σπιτιού είναι μια εντοιχισμένη μαρμάρινη επιγραφή, ενώ ως τραγική ειρωνεία ακούγεται το σονέτο που είχε γράψει ο μεγάλος μας ποιητής ώστε να τιμήσει την πόλη που γεννήθηκε, την Πάτρα:

«Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι / Στοιχειό είναι και μα προσκαλεί, ψυχή και με προσμένει / Το σπίτι που γεννήθηκα, ίδιο στην ίδια στράτα / Στα μάτια μου όλο υψώνεται, όλα και μ´ του τα νιάτα / Το σπίτι ας του νοθέψανε το σχήμα και το χρώμα / Κι ανόθευτο κι αχάλαστο και με προσμένει ακόμα / Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι / Στοιχειό και σαν απάτητο, με ζει και με προσμένει»…

...κ η ποίησης είναι το καταφύγιο που θφονούμε

ποίηση η: 1α. η τέχνη της σύνθεσης, της δημιουργίας λογοτεχνικών έργων σε στίχους (σε αντιδιαστολή με την πεζογραφία, τον πεζό λόγο), β. το ποιητικό δημιούργημα, το ποίημα. 2. τα διάφορα ποιητικά είδη, τεχνοτροπίες κτλ. 3. το σύνολο της ποιητικής δημιουργίας, των ποιητικών έργων μιας περιόδου, ενός ποιητή, ενός έθνους κτλ. 4. η αισθητική και συναισθηματική αξία, διάθεση, η μαγεία.

καταφύγιο το: 1α. τόπος όπου καταφεύγει κάποιος, όπου πηγαίνει για να προστατευτεί από κπ. κίνδυνο ή για να αποφύγει κάποια δυσάρεστη κατάσταση, β. μικρό οίκημα σε βουνό, όπου μπορούν οι ορειβάτες να διανυκτερεύσουν ή να προστατευτούν από δυσμενείς καιρικές συνθήκες. 2. (μτφ.) α. πρόσωπο στο οποίο κασταφεύγουμε, από το οποίο ζητούμε βοήθεια και προστασία, β. χρησιμοποιώ κτ. ως μέσο για να δώσω λύση σε κτ. που με βασανίζει ή για να βρω ανακούφιση.

φθονώ: αισθάνομαι φθόνο για κπ.

φθόνος ο: το αρνητικό συναίσθημα της λύπης, της στενοχώριας και της δυσαρέσκειας που αισθάνεται κάποιος για την ευτυχία, την επιτυχία ή την υπεροχήτων άλλων.